Στην εποχή της πανδημίας

 Κοντεύουν δυο χρόνια από τότε που ξεκίνησαν όλα. Ποιος να μας το έλεγε ότι θα βρισκόμασταν σε αυτή την κατάσταση όταν ήμασταν ανέμελοι και απολαμβάναμε την συντροφιά των ανθρώπων γύρω μας. Τι έχει συμβεί; Πως καταλήξαμε να φοβόμαστε να έρθουμε σε επαφή με άλλους; Πως έχουμε αποξενωθεί από όλους και από τον ίδιο μας τον εαυτό; Είναι φυσιολογικό; Μήπως έχουμε γίνει λίγο παρανοϊκοί; Μήπως έχουμε γίνει λίγο υποχόνδριοι; Μήπως υπερβάλλουμε που θελουμε να φοράμε μάσκα για να πλησιάσουμε κόσμο; Μήπως είμαστε αρρωστοφοβικοι; Πολλά τα ερωτηματικά και νιώθουμε σαν να έχουμε χάσει επαφή με τον εαυτό μας. Ποιοι ήμασταν πριν την πανδημία; Και ποιοι είμαστε τώρα;

Κάτι έχει αλλάξει. Όμως τι; Ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα; Σίγουρα τίποτα δεν είναι το ίδιο. Η πανδημία μας έκανε να δούμε τον κόσμο αλλιώς. Πλέον έχουμε μάθει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Καταλάβαμε ότι το μόνο που αξίζει σε αυτό τον κόσμο είναι η επαφή μας με άλλους. Αυτό που τόσο στερηθηκαμε αυτά τα δυο χρόνια. Μια αγκαλιά. Ένα άγγιγμα. Την ζεστασιά της παρέας. Και σίγουρα πολλοί προσπάθησαν να αγνοήσουν τα μέτρα και τους περιορισμούς για να διαφυλάξουν την ψυχική τους υγεία. Άλλοι πάλι κλείστηκαν στον εαυτό τους. Ένα είναι το σίγουρο. Ότι έχουμε αλλάξει. Πλέον προσπαθούμε να ξαναβρούμε τις ισορροπίες μας. Προσπαθούμε να επανέλθουμε στους φυσιολογικούς ρυθμούς. Μόνο που τίποτα δεν μοιάζει φυσιολογικό.  Η πανδημία ανέτρεψε τα δεδομένα και μας ταρακούνησε. Κάποιοι ξύπνησαν και ζουν την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Κάποιοι άλλοι επέστεψαν στην ρουτίνα τους και συνεχίζουν απτόητοι. Σε οποία κατηγορία και αν ανήκεις, ο στόχος είναι να διατηρηθεί η ψυχική ισορροπία. 

Και πως μπορείς να είσαι καλά; Το ψυχικό κόστος της πανδημίας μεγάλο. Αυτά τα δυο χρονια έφυγαν και δεν υπάρχει επιστροφή. Τα ταξίδια σταμάτησαν, τα πάρτυ πάγωσαν, οι επαφές μειώθηκαν. Κι τώρα ξαφνικά προσπαθούμε να είμαστε όλοι όπως πριν. Προσπαθούμε να αποδεχτούμε την πανδημία σαν μέρος της καθημερινότητας μας και να αποστασιοποιηθούμε. Πλέον δεν θελουμε να κάνουμε απολογισμό θυμάτων. Σαν να μην μας αφορά. Είναι κάτι που απλώς συμβαίνει και η ζωή συνεχίζεται. Ούτε καν θελουμε να ξέρουμε πόσα είναι τα νέα κρούσματα και πόσα άτομα έχασαν τη ζωή τους. Θελουμε απλώς να πάρουμε ανάσα. Σκοπός είναι να ανακτήσουμε όλα αυτά που στερηθηκαμε και κυρίως την ελευθερία μας. 

Υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο από το να μπορείς να κανεις αυτό που θέλεις χωρίς να φοβάσαι; Η ψυχική μας υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Και πρέπει να είναι η προτεραιότητα μας. Αν νιώθεις ότι  χρειάζεσαι χρόνο για εσένα μην διστάσεις. Δώσε προτεραιότητα στον εαυτό σου. Άκουσε την μουσική σου, χαλάρωσε, κάνε ένα χαλαρωτικό μπάνιο, κάνε ένα μασάζ, πάρε χρόνο από τη δουλειά να κάνεις ένα περίπατο, απόλαυσε ένα ωραίο γεύμα και ζήσε τη στιγμή. Άρχισε να βάζεις τον εαυτό σου μπροστά. Ίσως ήρθε η στιγμή να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Ίσως και να χρειάζεσαι κάποια βοήθεια. Ότι και αν είναι αυτό που σου λείπει, μπορείς να το ζητήσεις.