Νοερή απεικόνιση: Πως να ενισχύσετε το κίνητρο σας για σωματική άσκηση;

Έχετε ετήσια συνδρομή στο γυμναστήριο αλλά έχετε καταφέρει να πάτε στο γυμναστήριο μόνο μία ή δύο φορές φέτος; Υπόσχεστε συνεχώς στον εαυτό σας ότι θα ασκηθείτε περισσότερο αλλά ποτέ δεν φαίνεται να το καταφέρνετε; Λοιπόν, δεν είστε οι μόνοι. Μάλιστα, όσο μεγαλώνεις τόσο λιγότερο δραστήριος γίνεσαι και αυτό είναι ένα φαινόμενο που έχει αναφερθεί παγκοσμίως. Γιατί λοιπόν δεν ασκούμαστε όσο μεγαλώνουμε; 

Ένας διάσημος ψυχολόγος, ο καθηγητής Albert Bandura, εξήγησε γιατί τείνουμε να αποφεύγουμε την άσκηση καθώς γερνάμε με την Κοινωνικο-Γνωσιακή θεωρία του. Αυτή η θεωρία προτείνει ότι ο τρόπος που σκεφτόμαστε μαζί με άλλους κοινωνικούς παράγοντες επηρεάζουν την ικανότητά μας να είμαστε σωματικά δραστήριοι. Για παράδειγμα, μπορεί να μην έχουμε αυτοπεποίθηση στην ικανότητά μας να ασκούμαστε ή να αντιλαμβανόμαστε πολλά εμπόδια που μας εμποδίζουν να ασκούμαστε. Θα μπορούσε επίσης να είναι ένας συνδυασμός και των δύο αυτών λόγων. Ένα κοινό εμπόδιο είναι η κακοκαιρία. Για πολλούς, ο καιρός μπορεί να μας εμποδίσει να πάμε στο πάρκο για να περπατήσουμε, αλλά θα μπορούσε επίσης να προέρχεται από την πεποίθηση ότι δεν μπορούμε να ασκηθούμε με επιτυχία στη βροχή. Τελικά σε ποιον αρέσει ο καιρός στο Ηνωμένο Βασίλειο; Ένα άλλο εμπόδιο έρχεται όταν δεν περιμένουμε ότι η άσκηση θα κάνει μια σημαντική και θετική διαφορά στη ζωή μας. Ίσως σκεφτήκατε: «Τι νόημα έχει να ασκείσαι; Δεν είναι για εμένα η άσκηση. Είναι σωματική ταλαιπωρία». Λοιπόν, αυτές οι αρνητικές πεποιθήσεις είναι αρκετές για να μειώσουν την προσπάθειά σας και να σας αποθαρρύνουν από το να θέσετε στόχους και σχέδια άσκησης. Ως αποτέλεσμα, είναι πολύ απίθανο να απολαύσετε την άσκηση μόλις φτάσετε σε αυτήν. 

Πώς μπορούμε να βρούμε κίνητρα για άσκηση; 

Λοιπόν, ένας τρόπος για να γίνετε σωματικά πιο δραστήριοι είναι να πείσετε τον εγκέφαλό σας ότι ασκείστε χωρίς να το κάνετε πραγματικά. Πώς είναι αυτό δυνατόν? Χρησιμοποιώντας εικόνες, γνωστές και ως νοερή απεικόνιση. Η νοερή απεικόνιση είναι μια δημοφιλής νοητική τεχνική που χρησιμοποιείται από πολλούς ασκούμενους για να παρακινήσουν τους εαυτούς τους να βγουν από το σπίτι και να αρχίσουν να ασκούνται. Πρόκειται για μια τεχνική κατά την οποία μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας να κάνει κάτι χωρίς πραγματικά να το κάνει. Σαν να ξεγελάστε τον εγκέφαλο σας ότι κάνετε φυσική άσκηση χωρίς να κουνήσατε από τη θέση σας.

 Με το να Φαντάζεστε τον εαυτό σας να εκτελεί τις ασκήσεις σε ένα μάθημα αεροβικής και να βιώνετε θετικά ψυχολογικά αποτελέσματα, μπορεί να σας κάνει πιο σίγουρους για την ικανότητά σας να ανταπεξέλθετε. 

Τι να φανταστούμε; Μια πρόσφατη έρευνά (Kosteli, Cumming, &Williams, 2017) έδειξε ότι η νοερή απεικόνιση που εστιάζεται σε εικόνες αυτορρύθμισης μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο στην ενασχόληση με τη σωματική δραστηριότητα. Αυτος ο τύπος εικόνων περιλαμβάνει την απεικόνιση των σχεδίων και των στόχων σας. Για παράδειγμα: η τήρηση ενός προγράμματος,  ο σχεδιασμός και η επίτευξη σχεδίων και στόχων άσκησης, αλλα ακόμα και ίδια τα σχέδια και οι στόχοι. 

 Στην παραπάνω μελέτη, μεσήλικες και ηλικιωμένοι ενήλικες που φαντάστηκαν τα σχέδια και τα πλάνα για φυσική άσκηση και χρησιμοποιούσαν εικόνες σχεδίων και στόχων (δηλαδή, εικόνες αυτορρύθμισης) βρέθηκαν να είναι πιο σίγουροι για την ικανότητά τους να συμμετέχουν σε σωματική δραστηριότητα και ήταν επίσης πιο πιθανό να έχουν πιο θετικές προσδοκίες για το αποτέλεσμα. (π.χ., καλύτερη υγεία) και να αντιλαμβάνονται λιγότερα εμπόδια (π.χ. κακοκαιρία), καθώς επίσης απολάμβαναν περισσότερο τη σωματική δραστηριότητα.

 Πώς λειτουργεί η νοερή απεικόνιση στόχων; 

Η απεικόνιση των στόχων της άσκησής σας, δηλαδή το να φανταστείτε νοερά τους στόχους σας, όπως το να βελτιώσετε τις δεξιότητες σας, μπορεί να λειτουργήσει ως υπενθύμιση του πόσο ικανοποιητικό είναι να θέσετε και να πετύχετε αυτόν τον στόχο και μπορεί να σας παρακινήσει να καταβάλετε περισσότερη προσπάθεια για την άσκηση. Οι αυτορυθμιζόμενες εικόνες όχι μόνο σας βοηθούν να θέσετε περισσότερα σχέδια και στόχους αλλά και να απολαύσετε περισσότερο την άσκηση. Συνολικά, η νοερή απεικόνιση με αυτορυθμιζόμενες εικόνες μπορεί  να επηρεάσει τον τρόπο σκέψης σχετικά με τη σωματική δραστηριότητα, γεγονός που την καθιστά ένα ισχυρό εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε από εμάς ανά πάσα στιγμή. Εάν δεν είστε ακόμα σίγουροι εάν μπορείτε να επιτύχετε τους στόχους της άσκησης, δεν έχετε παρά να φανταστείτε ότι επιτυγχάνετε με επιτυχία αυτούς τους στόχους και αυτό θα πείσει τον εγκέφαλό σας ότι είστε σε θέση να το κάνετε.

Στην εποχή της πανδημίας

 Κοντεύουν δυο χρόνια από τότε που ξεκίνησαν όλα. Ποιος να μας το έλεγε ότι θα βρισκόμασταν σε αυτή την κατάσταση όταν ήμασταν ανέμελοι και απολαμβάναμε την συντροφιά των ανθρώπων γύρω μας. Τι έχει συμβεί; Πως καταλήξαμε να φοβόμαστε να έρθουμε σε επαφή με άλλους; Πως έχουμε αποξενωθεί από όλους και από τον ίδιο μας τον εαυτό; Είναι φυσιολογικό; Μήπως έχουμε γίνει λίγο παρανοϊκοί; Μήπως έχουμε γίνει λίγο υποχόνδριοι; Μήπως υπερβάλλουμε που θελουμε να φοράμε μάσκα για να πλησιάσουμε κόσμο; Μήπως είμαστε αρρωστοφοβικοι; Πολλά τα ερωτηματικά και νιώθουμε σαν να έχουμε χάσει επαφή με τον εαυτό μας. Ποιοι ήμασταν πριν την πανδημία; Και ποιοι είμαστε τώρα;

Κάτι έχει αλλάξει. Όμως τι; Ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα; Σίγουρα τίποτα δεν είναι το ίδιο. Η πανδημία μας έκανε να δούμε τον κόσμο αλλιώς. Πλέον έχουμε μάθει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Καταλάβαμε ότι το μόνο που αξίζει σε αυτό τον κόσμο είναι η επαφή μας με άλλους. Αυτό που τόσο στερηθηκαμε αυτά τα δυο χρόνια. Μια αγκαλιά. Ένα άγγιγμα. Την ζεστασιά της παρέας. Και σίγουρα πολλοί προσπάθησαν να αγνοήσουν τα μέτρα και τους περιορισμούς για να διαφυλάξουν την ψυχική τους υγεία. Άλλοι πάλι κλείστηκαν στον εαυτό τους. Ένα είναι το σίγουρο. Ότι έχουμε αλλάξει. Πλέον προσπαθούμε να ξαναβρούμε τις ισορροπίες μας. Προσπαθούμε να επανέλθουμε στους φυσιολογικούς ρυθμούς. Μόνο που τίποτα δεν μοιάζει φυσιολογικό.  Η πανδημία ανέτρεψε τα δεδομένα και μας ταρακούνησε. Κάποιοι ξύπνησαν και ζουν την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Κάποιοι άλλοι επέστεψαν στην ρουτίνα τους και συνεχίζουν απτόητοι. Σε οποία κατηγορία και αν ανήκεις, ο στόχος είναι να διατηρηθεί η ψυχική ισορροπία. 

Και πως μπορείς να είσαι καλά; Το ψυχικό κόστος της πανδημίας μεγάλο. Αυτά τα δυο χρονια έφυγαν και δεν υπάρχει επιστροφή. Τα ταξίδια σταμάτησαν, τα πάρτυ πάγωσαν, οι επαφές μειώθηκαν. Κι τώρα ξαφνικά προσπαθούμε να είμαστε όλοι όπως πριν. Προσπαθούμε να αποδεχτούμε την πανδημία σαν μέρος της καθημερινότητας μας και να αποστασιοποιηθούμε. Πλέον δεν θελουμε να κάνουμε απολογισμό θυμάτων. Σαν να μην μας αφορά. Είναι κάτι που απλώς συμβαίνει και η ζωή συνεχίζεται. Ούτε καν θελουμε να ξέρουμε πόσα είναι τα νέα κρούσματα και πόσα άτομα έχασαν τη ζωή τους. Θελουμε απλώς να πάρουμε ανάσα. Σκοπός είναι να ανακτήσουμε όλα αυτά που στερηθηκαμε και κυρίως την ελευθερία μας. 

Υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο από το να μπορείς να κανεις αυτό που θέλεις χωρίς να φοβάσαι; Η ψυχική μας υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Και πρέπει να είναι η προτεραιότητα μας. Αν νιώθεις ότι  χρειάζεσαι χρόνο για εσένα μην διστάσεις. Δώσε προτεραιότητα στον εαυτό σου. Άκουσε την μουσική σου, χαλάρωσε, κάνε ένα χαλαρωτικό μπάνιο, κάνε ένα μασάζ, πάρε χρόνο από τη δουλειά να κάνεις ένα περίπατο, απόλαυσε ένα ωραίο γεύμα και ζήσε τη στιγμή. Άρχισε να βάζεις τον εαυτό σου μπροστά. Ίσως ήρθε η στιγμή να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Ίσως και να χρειάζεσαι κάποια βοήθεια. Ότι και αν είναι αυτό που σου λείπει, μπορείς να το ζητήσεις. 

Γιατί οι σχέσεις είναι δύσκολες και πως να τις βελτιώσουμε?

Αναρωτιέσαι τι θα μπορούσες να κάνεις για να βελτιώσεις την σχέση σου με τον/την σύντροφο σου? Νιώθεις οτι έχετε απομακρυνθεί και δεν έχετε κανένα σημείο επαφής?Έχετε και οι δυο νεύρα και αρπάζεστε με το παραμικρό? Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο είναι ολο και πιο συχνό στα ζευγάρια και ιδιαίτερα στα παντρεμένα.

Πολλές φορές γινόμαστε παθητικοί θεατές της ίδιας μας της ζωής και χάνουμε τον έλεγχο. Μήπως φταίει το γεγονός ότι δεν εκφράζουμε επαρκώς τα συναισθήματα μας και τα πνίγουμε? Ή μήπως τα εκφράζουμε με λάθος τρόπο?

Ένα συχνό λάθος που κάνουν πολλοί άνθρωποι στις σχέσεις τους είναι οτι καταφεύγουν στην γκρίνια και την μουρμούρα αντι να προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν ουσιαστικά. Ίσως φταίει οτι πολλά ζευγάρια αντι να εστιάσουν στο πως νιώθουν για μια συγκεκρίμενη κατάσταση καταλήγουν σε γενικεύσεις και παράλογους ισχυρισμούς. Μια συχνή αλλά λανθασμένη μορφή επικοινωνίας είναι όταν βάζουμε "ταμπέλα" στον άλλον και χρησιμοποιούμε αόριστους χαρακτηρισμούς που στόχο έχουν να προσβάλλουν και οχι να επιλύσουν το πρόβλημα. Για παράδειγμα, "Είσαι αχάριστος και δεν εκτίμας οσα έκανα για σενα" ή "Είσαι αδιάφορος και δεν προσπαθείς για τη σχέση" "Είσαι ανεύθυνος και δεν ενδιαφέρεσαι για εμένα". Ως αντίδραση ο σύντροφος μας πιθανόν να προσπαθήσει να αμυνθεί με το να χρησιμοποιήσει παρόμοιους χαρακτηρισμούς, όπως "Και εσυ είσαι αδίαφορη και εγωίστρια".

Έτσι αντι να επικεντρωθούμε στο συγκεκριμένο γεγονός την δεδομένη στιγμή καταλήγουμε να εκτοξεύουμε αλληλοκατηγορίες τύπου "Εσυ φταις" . Σε αυτό το σημείο χάνεται η επικοινωνία, μπαίνει ο εγωισμός στη μέση και ο στόχος είναι να υπερυσχίσουμε και να αποδείξουμε στο ταίρι μας οτι έχουμε δίκιο.  Έτσι πολλές φορές χάνεται η ουσία και άθελα μας πυροδοτούμε έναν καβγά, ο οποίος θα μπορούσε να αποφευχθεί αν εστιάζαμε σε ενα συγκεκριμένο γεγονός, μια δεδομένη χρονική στιγμή και εκφράζαμε πως νιώθουμε για αυτό. Αν χρησιμοποιούσαμε περισσότερες εκφράσεις όπως "Εγω νιώθω", "Στεναχωρέθηκα γιατί...", "Θα ήθελα...", ο σύντοφος μας δεν θα ένιωθε οτι απειλείται και πρέπει να αμυνθεί. 

Συχνά οι καβγάδες γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της σχέσης σε βαθμό που αρχίζουν να θεωρούνται φυσιολογικοί και αναμενόμενοι.  Έτσι μέσω της "κλασικής εξαρτημένης μάθησης" όπως λέμε στην ψυχολογία, μαθαίνουμε μια δεδομένη συμπεριφορά και σε οποιοδήποτε ερέθισμα μας θυμίζει ένα άλλο ερέθισμα απο το παρελθόν αντιδράμε πάντα με τον ίδιο τρόπο. Σαν κάποιος να μας έχει κουρδίσει. Είναι μια μορφή συνειρμικής μάθησης.  Όταν δυο ερεθίσματα συνδέονται επανειλημμένα, τα δυο ερεθίσματα γίνονται συνειρμικά και ο οργανισμός παράγει αυτόματα μια συμπεριφοριστική απάντηση (π.χ. ύψωση τόνου φωνής, γενικεύσεις, αρνητικοί χαρακτηρισμοί, έμφαση στο "εσυ"). Όμως τι κάνουμε λάθος τελικά? Υπάρχει διαφυγή ή μήπως η σχέση μας είναι καταδικασμένη?

Όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε γίνει άθελα μας ακροατές σε καβγάδες ζευγαριών.  Υπάρχει κάποιος που να μεγάλωσε χωρίς να έχει ακούσει τους γονείς του να μαλώνουν? Όπως φαντάζεστε υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του τρόπου που αντιδράμε στις σχέσεις μας και του πως οι γονείς μας διαχειρίζονταν την σχέση τους όταν ήμασταν παιδιά. Καλώς ή κακώς οι γονείς μας λειτουργούν σαν πρότυπα και άθελα μας υιοθετούμε τις συμπεριφορές των γονιών μας.  Έτσι ανάλογα με το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο έχουμε μαγαλώσει είναι πιθανό ασυνειδήτα να δημιουργήσουμε ένα αντίστοιχο περιβάλλον που να μας θυμίζει κάτι απο το παριβάλλον στο οποίο μεγαλώσαμε.

Γιατί συμβαίνει αυτό? Γιατί το περιβάλλον αυτό μας είναι οικείο και νιώθουμε άνετα με αυτό. Για τον ίδιο λόγο μπορεί να καταλήξουμε να διαλέξουμε για σύντροφο κάποιον που να μοιάζει στα γονεικά πρότυπα.

Η ρουτίνα της καθημερινότητας μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στις σχέσεις. Το ίδιο και η έλλειψη επικοινωνίας. Όπως και όταν δίνουμε αντιφατικά μηνύματα στον σύντροφο μας και δεν του δίνουμε να καταλάβει τι πραγματικά θέλουμε. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι παίρνουμε τη σχέση μας σαν δεδομένη και σταματάμε να προσπαθούμε, έχει σαν αποτέλεσμα την αποξένωση. Συμβαίνει άραγε αυτό σε όλες τις μακροχρόνιες σχέσεις? Η απάντηση είναι πως οχι. Γίνεται μόνο όταν εμέις το αφήσουμε να συμβεί. Σίγουρα ο χρόνος μπορεί να επιφέρει φθορά αλλά αν εμείς αποσυρθούμε απο τη σχέση μας και την παραμελήσουμε δεν φταίνε τα 10 χρόνια σχέσης που έχουμε αποξενωθεί. 

Το κλειδί οποιασδήποτε σωστής και ισορροπημένης σχέσης βασίζεται στην επικοινωνία.

Το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι η επιμονή τους στο να προσπαθούν να αλλάξουν και να βελτιώσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Κατα κάποιο περίεργο τρόπο θεωρούμε οτι έχουμε τη δύναμη να μεταμορφώσουμε τον ανθρώπο μας και να τον φέρουμε στα μέτρα μας. Αυτό δυστυχώς είναι μια αυταπάτη αφού κανείς δεν αλλάζει εκτος και αν ο ίδιος το επιθυμεί. Σε μια σχέση λοιπόν είναι πιο ρεαλιστικό να δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας και στον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις παρά στο να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τη συμπεριφορά του συντρόφου μας. Εξάλλου δεν έχουμε έλεγχο του τι συμβαίνει γύρω μας παρα μόνο του εαυτού μας.

 Αν ακολουθήσετε τα παρακάτω απλά βήματα θα δείτε πόσο πολύ θα βελτιωθεί η επικοινωνία σας και κατα προέκταση και η σχέση σας.

1. Εστιάστε σε ενα συγκεκριμένο θέμα
2. Ξακαθαρίστε τι σας ενοχλεί τη δεδομένη στιγμή
3. Εκφράστε πως νιώθετε για αυτό
4. Εξηγείστε τους λόγους για τους οποίους αισθάνεστε έτσι
5. Ξεκινήστε την κάθε σας πρόταση με το "Εγω νιώθω.."
6. Αποφύγετε γενικεύσεις του τύπου "Είσαι κακός...είσαι έτσι...είσαι αλλιώς.."
7. Μείνετε στο παρόν και μη χρησιμοποιείτε παραδείγματα απο το παρελθόν για να ενισχύσετε την θέση σας
8. Αναγνωρίστε το δικό σας μερίδιο ευθύνης
9. Επικεντρωθείτε σε λύσεις του προβλήματος και οχι στο ίδιο το πρόβλημα
10. Αφιερώστε περισσότερο χρόνο στο πως νιώθετε και γιατί νιώθετε έτσι
11. Ξεκαθαρίστε τι θέλετε να κάνει ο σύντροφος σας για να σας κάνει να νιώσετε καλύτερα
12. Αποφύγετε να κάνετε οποιασήποτε συζήτηση όταν έχετε έντονο θυμό
13. Τέλος, να θυμάστε οτι κάθε σχέση χρειάζεται καθημερινή προσπάθεια και φροντίδα για να διατηρηθεί και να επιβιώσει. Καμιά σχέση δεν είναι δεδομένη.

Αδράνεια. Πως να πετύχεις τους στόχους σου?

Νίωθεις μόνος/η αυτό το διάστημα? Νιώθεις οτι κανείς δεν σε καταλαβαίνει? Κάθε μέρα σου φαίνεται ίδια? Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα χιλιάδων νέων ανθρώπων σήμερα. Το ερώτημα είναι τι μπορείς να κάνεις για να ξεφύγεις απο αυτή την ρουτίνα και να νιώσεις καλά με τον εαυτό σου.  

Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσεις τι σου συμβαίνει και γιατί νιώθεις ετσι. Πολλές φορές δεν είμαστε σε επαφή με τα ίδια τα συναισθήματα μας. Δεν μπορούμε να εντοπίσουμε απο που προέρχεται η αναστάτωση που νιώθουμε και για αυτό το λόγο ανατρέχουμε σε κάποιες αυτοκαταστροφικές επιλογές. Για παράδειγμα πολλοί άνθρωποι καταλήγουν στην υπερφαγία, κάπνισμα, αλκοολισμό, καθιστική ζωη. Ταυτόχρονα πολλοί ακινητοποιούνται και ενω θέλουν να αλλάξουν τη ζωη τους δεν κάνουν τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση. Νιώθουν αδύναμοι και αποστασιοποιούνται. Το να αποστασιοποιηθείς απο την ίδια σου τη ζωή μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες για την ψυχική σου υγεία.

Μήπως ήρθε η ωρα να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου και τις ανασφάλειες σου και να παλέψεις για όσα πραγματικά επιθυμείς? Την στιγμή που θα συνειδητοποιήσεις ότι εσυ είσαι ο συγγραφέας του βιβλίου της ζωής σου, οδεύεις προς τη σωστή κατεύθυνση. Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσεις οτι την δύναμη την έχεις μέσα σου και για ότι πραγματικά θέλεις μπορείς να δημιουργήσεις. Καμία φορά αφήνουμε τη ζωη να μας πάει εκεί που θέλει και δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι για εμας. Άραγε είναι έλλειψη αυτοπεποίθησης? Ή μήπως είναι η έλλειψη στόχων?

Πόσοι απο εσας έχετε θέσει στόχους αλλά αυτοί παρέμειναν μια λίστα σε μια κόλλα χαρτί?

Πόσοι απο εσας είπατε οτι θέλετε να κόψετε το κάπνισμα? Να αδυνατήσετε? Να ασκηθείτε? Να χωρίσετε απο μια δυσλειτουργική σχέση? Να κάνετε πράγματα για τον εαυτό σας? Γιατί τελικά δεν μπορείτε να προχωρήσετε και να καταφέρετε αυτό που τόσο πολύ θέλετε? Μήπως οι στόχοι που θέτετε δεν είναι ρεαλιστικοί? Μήπως είναι άπιαστοι? Η μήπως δεν έχετε καν την ενέργεια να θέσετε στόχους και σταματήσατε να προσπαθείτε?

Για κάθε στόχο που μένει στο ράφι, έρχεται η απογοήτευση. Πόσες φορές ξεκινήσατε διάιτα και τα παρατήσατε? Πόσες φορές είπατε σε κάτι "Για τελευταία φορά" και το επαναλάβατε? Είναι μήπως η έλλειψη πειθαρχίας και αυτοέλεγχου? Η αλήθεια είναι οτι κάθε στόχος που θέτουμε πρέπει να είναι κάτι δικό μας...κάτι που το θέλουμε πραγματικά...κάτι που να προέρχεται απο εμας και οχι κάτι που μας λένε οι γύρω μας οτι πρέπει να κάνουμε. Και τι σημαίνει αυτό? Πρέπει να είμαστε σίγουροι και αποφασισμένοι οτι το θέλουμε και οτι είμαστε έτοιμοι να ξεπεράσουμε οποιοδήποτε εμπόδιο παρουσιαστεί μπροστά μας. Πρέπει να εντοπίσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και να προβλέψουμε τις αναποδιές. Κατόπιν πρέπει να φτιάξουμε σχέδιο δράσης για να είμαστε προετοιμασμένοι. Το βασικό είναι να καταλάβουμε οτι ολα ξεκινάνε απο μέσα μας.
Καμιά φορά εμεις οι ίδιοι δημιουργούμε τα εμπόδια για να σαμποτάρουμε τον εαυτό μας. Είναι ενα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Με άλλα λόγια έχουμε πείσει τον εαυτό μας οτι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε και έτσι προσπαθούμε να το αποδείξουμε στον εαυτό μας με τις πράξεις μας. Είναι σαν ενας φαύλος κύκλος. Κάτι που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Κάτι σαν "αυτό το έργο το έχω ξαναδεί".

Μήπως λοιπόν όλα ξεκινούν απο το ότι εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύουμε οτι μπορούμε? Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε για να πιστέψουμε στον εαυτό μας και στις δυνάμεις μας? Ίσως μπορούμε να ξεκινήσουμε απο το να παραδειγματιστούμε απο άτομα που έκαναν τα όνειρα τους πραγματικότητα και να αναρωτηθούμε ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας τους? Στάθηκαν τυχεροί ή απλώς πίστεψαν οτι μπορούν? Πόσο απλό είναι να πιστέψεις στον εαυτό σου? Για μερικούς ανθρώπους είναι πιο εύκολο ενω για άλλους είναι ή τουλάχιστον φαίνεται ακατόρθωτο. Όπως έχω προαναφέρει σε προηγούμενο άρθρο η αυτοπεποίθηση χτίζεται σιγά-σιγά. Είναι σαν εναν απο τους μυς που πρέπει να πάμε στο γυμναστήριο για να δυναμώσει. Με τον ίδιο λοιπόν τρόπο και η αυτοεκτίμηση θέλει δουλεία. Αν μπορέσεις να τα βρεις με τον εαυτό σου θα δεις οτι δεν θα υπάρχει στόχος που να μην μπορείς να πετύχεις.
"Θέλω. Άρα μπορώ"

Συμβουλετική Ψυχολογία για την απώλεια βάρους

Για να μεγιστοποιήσουμε την πιθανότητα απώλειας βάρους κάτω απο τα υπάρχοντα κοινωνικά δεδομένα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας στην παροχή συμβουλευτικής απο ψυχολόγους, ταυτόχρονα με την παροχή διατροφικού προγράμματος από διαιτολόγους. 

Η μέθοδος που χρησιμοποιώ όταν δουλεύω με άτομα που προσπαθούν να χάσουν βάρος είναι η γνωστικο-συμπεριφοριστική προσέγγιση. Αυτή η μέθοδος έχει στόχο την αλλαγή της σκέψης και συμπεριφορών που συμβάλουν στην παχυσαρκία. Ο πελάτης μαθαίνει να εντοπίζει και να υποκαθιστά τις παράλογες σκέψεις που επηρεάζουν τις διατροφικές συνήθειες του ατόμου. 

Ο απώτερος στόχος του ψυχολόγου είναι να βοηθήσει τον πελάτη να συνειδητοποιήσει οτι υπάρχουν ανταμοιβές εκτός του φαγητού που μπορεούν να καλύψουν τις συναισθηματικές ανάγκες του. Επιπλέον στοχεύει στο να βοηθήσει τον πελάτη να μάθει να επιλύει τα προβλήματα του επιτυχώς με τρόπους που δεν περιλαμβάνουν φαγητό. Είναι σημαντικό το άτομο να μεταβεί σταδιακά σε αλλαγές. Δηλαδή απο την απόλυτη άρνηση στο να παραδεχτεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Από την παραδοχή του προβλήματος και την απροθυμία να αλλάξει στο να είναι πρόθυμος να σκεφτεί την αλλαγή και τελικά από την σκέψη στο να μεταβεί σε αλλαγές. Η συνειδητοπιήση από τον πελάτη οτι οι αλλαγές δεν θα συμβούν αμέσως μπορεί να μεγιστοποιήσει την πιθανότητα επιτυχίας και να τον κινητοποιήσει. Είναι σημαντικό στα πρώτα βήματα της ψυχοθεραπείας ο ψυχολόγος να διερευνήσει το βαθμό προθυμίας του πελάτη να κάνει αλλαγές και να συζητήσει τι δεν είναι πρόθυμος να αλλάξει.

Εμπόδια στην απώλεια βάρους

Τι είναι αυτό που εμποδίζει τα άτομα που προσπαθούν να χάσουν βάρος? Γιατί βλέπουμε άτομα που επι χρόνια προσπαθούν να χάσουν βάρος και δεν μπορούν?

Υπάρχουν πολλά εμπόδια που παρεμβαίνουν και εμποδἰζουν τα ἀτομα να αδυνατἠσουν. 

Ένα σημαντικό εμπόδιο είναι η έλλειψη αξατομικευμένου προγράμματος δίαιτας. Υπάρχουν πολλά ἀτομα που ακολοθούν δίαιτες που βρίσκουν στα περιοδικά. Εκτός του ότι δεν υπάρχει ταύτιση ανάμεσα στο πρόγραμμα δίαιτας και στο άτομο, πολλές από αυτές τις δίαιτες εἰναι "μύθοι".

 Ένα άλλο εμπόδιο στην επιτυχή απώλεια βάρους είναι το κοινωνικό περιβάλλον. Σε αυτή περιλαμβάνεται η εύκολη πρόσβαση στα φαγητά αλλά και η αξία που η κοινωνία βάζει στο φαγητό. Το φαγητό χρησιμοποιείται σε περιόδους εορτασμού, πένθους, άγχους, επιβράβευσης. Για όλες τις συναισθηματικές ανάγκες η απάντηση είναι το φαγητό. 

Ένα άλλο εμπόδιο είναι η μειωμένη ανάγκη για φυσική δραστηριότητα. Στις μέρες μας για να ασκηθεί κάποιος πρέπει να προγραμματισει τον τόπο και τον χρόνο που θα γυμναστεί. Ο λόγος που πολλοί δυσκολεύονται να χάσουν βάρος είναι η έλλειψη παρακίνησης και κινήτρου. Για τους περισσότερους ανθρώπους δεν έχει σημασία πόσες έρευνες έχουν δείξει οτι η παχυσαρκία οδηγεί σε πολλά προβλήματα υγείας και χαμηλή ποιότητα ζωής. Το φαγητό έχει ωραία γεύση και δεν διατεθημένοι να αλλάξουν τις διατροφικές συνήθειες τους.

Συστατικά ισορροπημένης αυτοεκτίμησης

Aπαραίτητα συστατικά μιας ισορροπημένης αυτοεκτίμησης που συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους είναι:

• η εικόνα που έχει κάποιος για τον εαυτό του
• η αγάπη προς τον εαυτό του
• η εμπιστοσύνη στον εαυτό του
  

Η πρώτη εικόνα που σχηματίζει κάποιο άτομο για τον εαυτό του διαμορφώνεται από τα σχέδια που κάνουν οι γονείς για αυτό, καθώς το παιδί νιώθει την ανάγκη να εκπληρώσει τις επιθυμίες των γονιών του και να φανεί αντάξιο των προσδοκιών τους. Στην περίπτωση που δεν καταφέρει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις των γονέων του, υπάρχει ο κίνδυνος να αναπτύξει χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Όσον αφορά την αγάπη προς τον εαυτό, αυτή εξαρτάται από την αγάπη που δέχτηκε κάποιος από τους γονείς του κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας.
Τέλος η εμπιστοσύνη στον εαυτό συμβάλλει στο να ενεργεί κάποιος χωρίς το φόβο της αποτυχίας ή της κριτικής από τους άλλους και οδηγεί σε μια σταθερή αυτοεκτίμηση.